Między cieniem a domem – Krzysztof Piotr Łabenda

Mało która powieść umyka szufladkowaniu. Mało jest takich, które są jednoznaczne i chyba
dlatego ta, „Między cieniem a domem” jest w pewien sposób wyjątkowa. Stanowi konglomerat
gatunków, które nie dość, że się mnożą, to jeszcze przenikają. Wątki plotą się, jak warkocz,
myśli przenikają treści. Fabuła wymyka się z rąk i próżne staje się jej łapanie.

Ta powieść jest inna od tych, które dotąd czytałeś.

Czas nie ma tu żadnego znaczenia. Nie jest istotny rok, czy dzień. Akurat wypada Boże Ciało,
nic znaczącego, równie dobrze mógłby to być pierwszy dzień wiosny, czy Wielkanoc. Nie ma
znaczenie miejsce. Znaczenie mają myśli, jakie się pojawiają i to, co za sobą ciągną.
Adam Żabiński, policjant, kupuje dom. Z tarasem. Dom tylko dla siebie, bo jakoś tak się w
życiu złożyło. A kto wie, co będzie dalej?
Teraz jest sam.

Jest praca i wspomnienia. Są przemyślenia i kobiety. Są słowa i czyny.

I uczucia. Te się budzą i w nim, w Adamie. Budzi się też potrzeba bycia razem w rodzinie,
troska i szczęście. Bo nie tylko odznaka służbowa jest najważniejsza…

Ta książka jest o wszystkim.

To fabuła czasem filozoficzna, czasem sentymentalna, czasem
nieco nostalgiczna. To beletrystyka z gatunku tych, które się dobrze czyta i której bohaterom
dobrze życzy. Czytasz i myślisz, że człowiek zasługuje na szczęście. W każdym wieku i nie ma
znaczenia wiek, czy praca. Nawet policjant zasługuje na dobro, na akceptację i na czas, który
nazwie „dobrem od Boga”, nawet jeśli z tym Bogiem nie zawsze mu po drodze.

Recenzja patronacka – Agnieszka Kusiak – Fajne książki do czytania